Noem mij een URI freak (of tegenwoordig moet ik misschien IRI freak zeggen, maar laten we simpel beginnen), maar ik vind dat URI’s zo eenvoudig mogelijk en vooral human-readable, kortom: gebruikersvriendelijk moeten zijn.

Zoals Anne van Kesteren in zijn artikel URI (IRI) design het, vind ik, treffend zegt:

The little things that make a website better, like [..] guessable URIs [..] often don’t get the attention they deserve.

Ik wil de uitvoerige discussie in Anne’s post niet hier opnieuw voeren maar ik vind het onderwerp belangrijk genoeg om het nog een keer te vermelden.

In de door Info.nl onlangs gebouwde website van het Milieu- en Natuurplanbureau heb ik de volgende richtlijnen voor de gebruikte URL’s opgeschreven:

1. URLs moeten stabiel zijn en niet veranderen.
2. URLs moeten betekenisvol zijn voor de gebruiker (“human readable”). De structuur van de site moet gereflecteerd zijn in de URL.
3. URLs zouden niet langer moeten zijn dan 80 karakters.
4. URLs moeten de onderliggende website technologie (.NET, J2EE, PHP, HTML) niet verraden. Dit ook vanwege richtlijn 1. (bij de introductie van ASP.NET braken bijvoorbeeld veel URL’s omdat de extensie veranderde van .asp naar .aspx)
5. URL navigatie moet mogelijk zijn. Door de achterste delen van een URL er af te halen moet de gebruiker een nivo hoger komen in de site.

Deze richtlijnen komen gedeeltelijk uit het artikel van Peter Hilton: Web site Architecture, Design guidelines intended to help create a viable web site design in which Uniform Resource Locators (URLs) are never changed. maar voornamelijk ook van de erg goede mensen met wie ik heb gewerkt aan het architectuur concept voor de over enige tijd te bewonderen (en erg mooie) nieuwe Rabobank website.

Richtlijn nummer 5 (door Peter Hilton benoemd als “URLs should be ‘choppable’”) hebben we bij de MNP website niet gerealiseerd overigens, wat ik persoonlijk een beetje jammer (maar ook weer niet bijzonder vervelend) vind. Als je bijvoorbeeld naar http://www.mnp.nl/nl/publicaties/ surft dan krijg je een 404 te zien. Ik denk niet dat veel gebruikers “op URL nivo” gaan navigeren maar ik denk wel dat dat voornamelijk komt omdat bijna niemand in de webwereld zich iets lijkt aan te trekken van navigeerbare URL’s en omdat de browsers hier weinig aandacht aan besteden. De Go Up Firefox extensie is hierop een uitzondering.

Behalve het W3C, Anne van Kesteren en ikzelf zijn er gelukkig nog wel meer mensen die zich hier druk om maken. Zie bijvoorbeeld het artikel van Davy De Pauw “Gebruiksvriendelijke URL” en het artikel van Till Quack “How to Succeed With URLs“.

De discussie over wel of niet extensies gebruiken in URL’s (meestal gaat het dan alleen over (X)HTML pagina’s binnen een site) is ook interessant vind ik. Ik denk zelf dat er weinig mis is met de .html extensie en dat is ook wat we op de website van het Milieu- en Natuurplanbureau website gebruiken (en wat ook op bijvoorbeeld de ABN Amro website wordt gebruikt), maar ik zie ook wel wat in het niet gebruiken van extensies voor HTML pagina’s, zoals tegenwoordig wel de trend lijkt te zijn (zie bijvoorbeeld Flickr). Peter Hilton zegt hier bijvoorbeeld over:

The best idea is for URLs not to have a file extension at all, as there is no need to indicated the content type in the name of the file: this is already handled in the HTTP headers.

Maarja, dat is niet het enige argument om van extensies af te zien, zoals ook al te lezen is in de discussie bij Anne’s URI design stuk. Beheersbaarheid van de website (in ons geval erg belangrijk omdat de klant de site beheert m.b.v. een Content Management Systeem) en de discussie over files vs directories (zie discussie bij Anne’s artikel) speelt hier ook mee. Eigenlijk heel jammer dat we hier nog een “subjectieve” discussie over moeten voeren omdat het zo’n fundamenteel en eigenlijk vrij simpel probleem is en we ons eigenlijk veel beter bezig kunnen houden met het maken van mooie websites. Oja, vandaar freak.

En dan heb je in de J2EE wereld nog de hele discussie over welcome files en het feit dat het servlet URL mapping mechanisme in de web.xml J2EE deployment descriptor wel heel erg belabberd is (de Resin servlet engine heeft hierom bijvoorbeeld een eigen servlet mapping matching mechanisme verzonnen). Een vriend van me vond dat ik niet zo moest zeuren en gewoon de .ed extensie moest introduceren (om een onderscheid te maken tussen statische .html files en .html URI’s die mappen op een controller servlet (en uiteindelijk op een JSP)). Maar laten we over J2EE maar niet beginnen hier…

Dit bericht was geplaatst door Edgar op Tuesday 28 June 2005 om 9:17 uur en is gearchiveerd onder semantische web, usability, webstandaarden. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.